– We gaan ondergronds –
Vandaag de laatste dag dat we een uitstapje kunnen doen, immers is morgen de dag dat we de boel gaan opruimen en inpakken. Op het programma vandaag een bezoek aan de Aven d’Orgnac en de avondmarkt in Vallon-Pont-d’Arc. Samen met Bianca heb ik lekker vers stokbrood en een aantal croissantjes gehaald. Bij terug komst op ons plekkie waren de meiden nog in een ligstand. Dus zelf maar de tafel gedekt. Bakkie thee gezet en eitjes gekookt. Inmiddels waren de meiden ook van hun luchtbed gekropen en konden we ontbijten. Nadat alles weer afgewassen in de kast stond pakte we de auto om richting Orgnac-l’Aven te rijden.
De naam Aven d’Orgnac komt van het woord aven, een Franse term voor een natuurlijke schacht of verticale grotopening, en van het nabije dorp Orgnac-l’Aven. Het is dus letterlijk: de schacht bij Orgnac. Deze ingang, ontdekt in 1935 door speleoloog Robert de Joly, leidde naar een van de meest indrukwekkende ondergrondse werelden van Europa.
Nadat we de grot betreden, daalde we af in een reusachtige kathedraal van steen. De zalen zijn immens: sommige bereiken een hoogte van bijna 55 meter, waardoor je als bezoeker nietig voelt tussen de gigantische zuilen, draperieën en kalkafzettingen die in miljoenen jaren gevormd zijn. Een beroemd voorbeeld is de “palmboom”, een kolossale stalagmiet die lijkt op een waaierende stam met bladeren, of de grillige draperieën die als bevroren watervallen van het plafond hangen.
Toch krijg je als bezoeker slechts een glimp van het geheel. Het grottenstelsel van de Aven d’Orgnac strekt zich uit over meerdere kilometers en daalt tot bijna 300 meter diepte. Tijdens de rondleiding zie je ongeveer 120 meter van dit ondergrondse universum, verdeeld over drie indrukwekkende zalen. Eerst kom je in de Salle Robert de Joly, genoemd naar de ontdekker, een immense ruimte die als een stenen kathedraal aanvoelt. Daarna volgt de Salle des Chaos, waar enorme rotsblokken en grillige formaties de indruk wekken dat de aarde hier ooit is ingestort en bevroren in de tijd. Het hoogtepunt is de Salle Rouge, beroemd om de warme roodachtige tinten in de kalksteen, die onder de belichting nog intenser tot leven komen. De rest van het grottenstelsel blijft voorbehouden aan speleologen en wetenschappers, die er nog steeds onderzoek doen en nieuwe ruimtes in kaart brengen. Juist dat onontdekte deel geeft de grot een mysterieuze aantrekkingskracht: je weet dat er diep onder je voeten nog een verborgen wereld ligt.
Aan het einde van de rondleiding kregen we nog een schouwspel van muziek en licht. Dit was leuk om te zien en te horen. Hierna was het tijd om weer bovengronds te gaan. Gelukkig hoefde we niet de 120 meter diepte terug naar boven te lopen, maar konden we met de lift richting daglicht. Eenmaal boven zijn we eerst een broodje en wat te drinken wezen halen. Dit waren goed belegde broodjes waar je een hele dag op kan leven. Naast de grot bevindt zich de Cité de la Préhistoire, een museum dat je meeneemt naar het leven van onze verre voorouders. Hier worden vondsten tentoongesteld die teruggaan tot 350.000 jaar geleden: werktuigen van vuursteen, sporen van kampvuren en reconstructies van hoe de eerste mensen in de Ardèche leefden.
Toen werd het tijd om richting de auto te gaan. De weg is redelijk bekend, tis namelijk dezelfde route die we gister ook reden. Echter vlak voordat we weer Salavas in zouden rijden, viel mij een verwijsbord van een wijngaard op. Dus bij de volgende afslag op de D571 sloegen we de Route de Chassel op. Het wijshuis heet Domaine du Temps Désiré. Gelukkig stond er een réclame bord, want je rijdt er zo voorbij. Het pand, vermoedelijk ooit gebruikt voor de boerderij, zag er niet al te uitnodigend uit. Voor de ingang stond een grote tafel, die je beter niet aan kon raken, ander viel deze om. Op een wijnvat stonden 5 lege flessen van het wijnhuis. Nadat we aanbelden, moesten we even wachten tot er iemand aan kwam. Een man, vermoedelijk begin jaren 30, deed open en wenste ons welkom op zijn Domaine. Communiceren was lastig, engels kwam hij helemaal niet uit. En onze Franse tong was zeer roestig. Echter Google Translate is een mooi uitkomst in dit soort situaties. Terwijl wij de wijnen proefde, was Zoey druk in de weer met de hons van de eigenaar. Wij begonnen met de Rosé, toen de witte en uiteindelijk drie stuks rood. Ook leerde we van hem, dat hij in 2021 terug bij zijn ouders is ingetrokken en het wijnhuis opgestart met ondersteuning van zijn ouders. Nadat we een keuze gemaakt hadden, werden de flessen wijn ingepakt en kregen we een rosé als cadeau erbij.
Toen de wijn eenmaal in de auto lag, reden we terug naar de camping, waar we het eten gingen voorbereiden. Vandaag een lekkere BBQ met vlees en sla. Hierna ben ik met Emily naar de Pont d’Arc gereden voor wat mooie foto’s te maken. Gelukkig was er genoeg parkeerruimte dicht bij de Arc. De andere parkeerplaatsen lagen een stuk ervan af. Nadat we ons digitale rolletje flink volgeschoten hadden zijn we terug gegaan. Bij terugkomst op de camping stonden Bianca en Zoey ons al op te wachten om neer de avond markt te gaan in Vallon-Pont-d’Arc. Dit was een gezellige markt, die groter leek dan de dagmarkt op woensdag. We hebben zeker een anderhalf uurtje gestruind langs de kraampjes en winkels. Terug op de camping hebben we nog een spelletje en een drankje gedaan. Net na twaalven zijn we na deze interessante, leuke en vooral gezellige dag naar bed gegaan.
Het weer was helder, en erg warm. temperatuur tikte de 38graden aan.