– We gaan ondergronds –
Vandaag was onze laatste dag om eropuit te gaan, want morgen is het tijd om de boel weer in te pakken en de camping langzaam gedag te zeggen. Op het programma stonden twee uitstapjes: een bezoek aan de Aven d’Orgnac en later op de avond de markt in Vallon-Pont-d’Arc.
De dag begon goed. Samen met Bianca haalde ik vers stokbrood en een stapel croissantjes. Toen we terugkwamen, lagen de meiden nog in horizontale modus, dus ben ik maar alleen aan de slag gegaan: tafel dekken, thee zetten, eitjes koken. Net toen alles klaar was, kwamen ze één voor één van hun luchtbedden gerold en konden we ontbijten. Daarna even afwassen, spullen opruimen en hop, de auto in richting Orgnac-l’Aven. De Aven d’Orgnac is niet zomaar een grot; het is een gigantische ondergrondse wereld. De naam komt van het Franse woord aven — een natuurlijke schacht of verticale grotopening — en van het dorp Orgnac-l’Aven. In 1935 ontdekte speleoloog Robert de Joly de ingang, die toegang bleek te geven tot een van de indrukwekkendste grottensystemen van Europa.
Zodra we de grot betraden, voelde het alsof we een stenen kathedraal binnenliepen. De zalen zijn zó groot dat sommige wel 55 meter hoog zijn. Je voelt je er klein, bijna nietig, omringd door zuilen, draperieën en kalkformaties die miljoenen jaren de tijd hebben gehad om te ontstaan. De beroemde “palmboom” – een enorme stalagmiet die werkelijk op een palmboom lijkt – was misschien wel het hoogtepunt, samen met de grillige draperieën die als bevroren watervallen aan het plafond hangen. En dat is slechts een fractie van wat er onder je voeten ligt. Het grottenstelsel strekt zich uit over kilometers en daalt tot bijna 300 meter diepte. Tijdens de rondleiding zie je ongeveer 120 meter daarvan, verdeeld over drie gigantische zalen. Eerst kwamen we in de Salle Robert de Joly, genoemd naar de ontdekker. Daarna liepen we door de Salle des Chaos, waar enorme rotsblokken de indruk wekken dat de aarde er ooit instortte en bevroren werd in de tijd. De laatste zaal, de Salle Rouge, is beroemd om de warme roodtinten in de kalksteen. Onder de verlichting kwam het helemaal tot leven. Als afsluiter kregen we een mooie licht- en muziekshow. Leuk gedaan en een sfeervolle manier om af te sluiten. Vervolgens mochten we gelukkig met de lift terug naar boven — het vooruitzicht om 120 meter omhoog te klimmen stond niet bovenaan onze wensenlijst. Boven haalden we een broodje en wat te drinken. De broodjes waren zó goed belegd dat je er bijna de rest van de dag op kon teren. Naast de grot ligt de Cité de la Préhistoire, een museum dat laat zien hoe de eerste mensen in de Ardèche leefden. Vuurstenen werktuigen, sporen van kampvuren, gereedschappen — sommige vondsten zijn wel 350.000 jaar oud.
Daarna was het tijd om weer de auto op te zoeken en terug te rijden. De route kenden we inmiddels, want dezelfde weg hadden we gisteren ook gereden. Vlak voor Salavas viel mijn oog op een bordje van een wijngaard. Nieuwsgierig als altijd namen we de afslag naar de Route de Chassel, richting Domaine du Temps Désiré. Het wijnhuis had beslist geen Instagramwaardige entree. Een oude boerderij, een wiebelende tafel die je beter niet kon aanraken en vijf lege wijnflessen op een wijnvat als decoratie. Maar hé, schijn bedriegt. Nadat we hadden aangebeld, kwam er een vriendelijke man van rond de dertig naar buiten. Communiceren ging moeizaam – hij sprak geen Engels en onze Franse woordenschat bestond vooral uit woorden die je bij de bakker gebruikt – maar Google Translate deed wonderen.
Terwijl wij de wijnen proefden, speelde Zoey vrolijk met de hond van de eigenaar. We proefden een rosé, daarna een witte en vervolgens drie rode wijnen. Ondertussen vertelde hij via gebarentaal en vertaal-app dat hij in 2021 weer bij zijn ouders was ingetrokken om daar met hun hulp het wijnhuis op te starten. Uiteindelijk kozen we een paar flessen uit, werden ze netjes ingepakt en kregen we zelfs nog een rosé cadeau. Met de wijn veilig in de auto reden we terug naar de camping om de bbq voor te bereiden. Een heerlijke maaltijd met vlees en sla — precies wat je wilt na zo’n actieve dag. Daarna reed ik met Emily nog even naar de Pont d’Arc om foto’s te maken. Gelukkig konden we dichtbij parkeren. Camera in de hand, geheugenkaart vol, en weer terug naar de camping.
Daar wachtten Bianca en Zoey al, klaar om naar de avondmarkt van Vallon-Pont-d’Arc te gaan. De markt was gezellig druk en leek groter dan de dagmarkt op woensdag. We hebben zeker anderhalf uur langs kraampjes geslenterd, souvenirs bekeken en genoten van de sfeer. Terug op de camping deden we nog een spelletje en dronken we wat. Een perfecte afsluiting van een dag die vol zat met nieuwe indrukken en kleine avonturen. En net na twaalven doken we tevreden ons bed in.
Het weer was helder, en erg warm. temperatuur tikte de 38graden aan.