– Toeristje uithangen –
Vandaag begon opnieuw heerlijk rustig. In de middag besloten we richting Balazuc te gaan, dus stapten we vroeg in de middag in de auto voor een mooi ritje door de Ardèche.
Balazuc is zo’n dorp waar de tijd lijkt stil te hebben gestaan. Hoog boven de rivier, vastgeklampt tegen steile rotswanden, ligt dit middeleeuwse pareltje met zijn kronkelende keienstraatjes, verborgen doorgangen en verweerde stenen huizen. Al sinds de Romeinen wonen er mensen. De naam zou zelfs terug te voeren zijn op een Romeinse landeigenaar, Balutius. In de middeleeuwen groeide het uit tot een versterkt dorp met een kasteel, kerk en dikke muren — resten daarvan zie je nog steeds, als stille getuigen van tijden van oorlog en onrust.
Zoals zoveel dorpen in de Ardèche raakte Balazuc in de twintigste eeuw langzaam in verval, toen jongeren massaal naar de stad vertrokken. Maar in de jaren zestig werd het ontdekt door kunstenaars en rustzoekers, en langzaam keerde het leven er terug. Tegenwoordig is het officieel een van de ‘Plus Beaux Villages de France’, en in de zomer stroomt het vol met bezoekers. Toch blijft de sfeer er bijzonder sereen — alsof het dorp zijn oude ziel nog steeds zorgvuldig bewaakt.
Emily en ik konden ons geluk niet op: dit dorp is een walhalla voor foto’s. Terwijl we door de steile straatjes struinden, schoten we plaat na plaat. Halverwege onze wandeling ploften we neer bij een terrasje voor iets te drinken. Even buiten het dorp lag een eetgelegenheid waar we van plan waren vroeg te gaan eten, zodat we ’s avonds weer konden genieten van een kaas- en worstplankje op de camping. Helaas ging de keuken pas om 19.00 uur open en was het pas half vijf. Dan maar een ijsje — ook geen straf.
Terug op de camping zaten we nog even lekker buiten, waarna het tijd was om onze Yahtzee-competitie voort te zetten. Rond middernacht lagen we weer plat.
Het was een heerlijke dag, met aangenaam zomerweer: zo’n 30 graden en een zacht briesje.
