– Van “we gaan naar Orange” naar krokodillen, gesloten campings en jeugdherinneringen –

Gisteren hadden we het helemaal uitgestippeld: morgen gaan we naar Orange. Dus hup, vroeg opstaan! Om acht uur lagen de broodjes al op tafel en zaten we aan het ontbijt. Even het weer checken… hmm, dat viel toch wat tegen. Orange leek ineens minder aantrekkelijk met die voorspelde buien. Dan maar een alternatief: Bourg-Saint-Andéol.

Via de D4 reden we in zo’n half uurtje naar Bourg-Saint-Andéol, waar we een bruisend dorpsplein verwachtten. Tja… het was vooral heel erg uitgestorven.
“Gaat dit dorp überhaupt open op maandag?”
Even googelen… antwoord: nee. De meeste winkels zijn op maandag dicht.

Nou, top. Daar stonden we dan. Plan A mislukt, plan B mislukt…
Terug naar plan A dan maar: op naar Orange.

De krokodillen-plotwending

Onderweg naar Orange kwamen we ineens borden tegen: La ferme aux crocodiles. Iedereen in de auto riep ongeveer tegelijk: “Ooooh dát is leuk!”. Dus: bocht om, Orange uitgesteld, krokodillen aan.

Uiteraard eindigde de route in de souvenirwinkel, waar de dames níet met lege handen naar buiten kwamen. Emily koos een albinocroc (ja, echt), en Zoey nam een “Sipsap” mee — oftewel, een schildpad voor de niet-ingewijden.

Na een kleine lunch wandelden we rond half twee terug naar de auto.

Een reis terug in de tijd: Bianca’s jeugd in Saint-Esprit

Bianca wilde graag naar Saint-Esprit, waar ze vroeger jarenlang met haar ouders op een camping stond. “Daar móet ik even heen,” zei ze. Nou, vooruit.

Na zo’n 15 minuten rijden kwamen de eerste herinneringen al omhoog:
“Oeh, hier zat volgens mij Pizza Joe!”
“En kijk, dát was de ingang van de camping!”

Het bord Camping De La Plage stond inderdaad nog dapper langs de weg, maar het hek was potdicht. We parkeerden de auto en maakten natuurlijk even een foto. Daarna liepen we iets verder langs de weg en konden zo het terrein inkijken. Wat ooit een levendige camping was, bestond nu vooral uit vervallen stacaravans, overwoekerde trappen en stille boel. De gloriejaren waren duidelijk voorbij. Later lazen we dat de camping in 2023 definitief is gesloten.

Maar: het leverde wel prachtige verhalen op van Bianca’s jeugd. En dat is minstens zo waardevol.

Op zoek naar water en herinneringen

We reden nog iets verder naar een oude steenfabriek in de buurt. O nee — toch niet. Het bleek een andere camping te zijn. Eentje waar je, heel eerlijk, liever nooit gevonden wilt worden. Het lijkt erop dat dit deel van de Ardèche niet meer zo populair is qua campings.

Als afsluiter wilde Bianca nog even bij de Ardèche zelf kijken, op het plekje waar ze vroeger altijd dobberde en speelde. Via een hobbelige weg reden we omlaag naar het water. Hier kwamen weer nieuwe verhalen los. Tot onze verbazing stond “Les Flots Bleus”, de bar/restaurant waar haar vader altijd zat terwijl de rest in het water lag, er nog precies zoals vroeger. In dertig jaar niks veranderd. Dat vroeg natuurlijk om een drankje.

Terug naar de camping

Rond half vijf reden we terug naar Vallon-Pont-d’Arc. Bianca en ik deden nog een drankje bij Judith — heerlijk met uitzicht op de Ardèche.

Na het eten werkten ik het blog bij terwijl de meiden een spelletje deden. Ook de Yachtzee-competitie ging verder. Er werden twee potjes gespeeld, allebei gewonnen door Nico. (Heel bescheiden, uiteraard.) Kleine side note: het tweede potje eindigde op 300 punten — serieus veel.

Daarna was het tijd om waterpas te gaan liggen. Eind goed, al goed.

Het weer voor van vandaag harde wind (welk laat op de avond wat afzwakte), licht bewolkt. Temperatuur lag zo rond de 28 graden.