– Kajakken op de Ardèche –
Vandaag stond volledig in het teken van activiteit. Rond half acht waren we wakker en haalden we extra stokbrood, zodat we een goede lunch konden meenemen. Er wachtte ons namelijk een tocht van twaalf kilometer roeien. Dat kon ook vanaf de camping, maar dan deden we maar zeven kilometer – en dan zouden we de glijbanen missen. En laat dat nou net het leukste onderdeel zijn.
Om kwart voor tien stonden we bij de kanoverhuurder. We kregen onze reddingsvesten, de waterdichte tonnen hadden we zaterdag al opgehaald, dus we konden alles meteen inpakken. Om 10.00 uur stond de bus klaar om ons naar het startpunt te brengen. Een ritje van een kwartier richting Ruoms, en toen begon het echte werk.
Op het strandje smeerden we ons eerst nog even goed in en kozen onze kajaks uit. Emily en Zoey stapten in de eerste, Bianca en ik in de tweede. Door de stevige wind hadden Emily en Zoey het meteen lastig, dus wisselden we: Emily ging bij Bianca, en ik nam Zoey mee. Dat bleek een stuk beter te werken.
Het eerste stuk was al leuk, vooral dankzij de glijbanen, maar na de laatste glijbaan werd het pas écht mooi. Vanaf daar begon de Ardèche zoals je hem van ansichtkaarten kent: helder, ondiep water met kleine versnellingen waar je soepel doorheen glijdt.
Rond half één, na ongeveer zes kilometer, legden we aan op een rustig plekje. Tijd voor lunch, drinken en even de armen rust gunnen. Zodra we opnieuw waren ingesmeerd, stapten we weer in.
Al snel kwamen we langs onze eigen camping. Ik had al eerder zitten turen naar de beste doorgang, want sommige mensen vonden het blijkbaar grappig om dammetjes te bouwen of de doorgang expres smaller te maken. Ik kende de route inmiddels uit mijn hoofd en voer met Zoey zonder problemen door het stukje heen. Bianca en Emily hadden minder geluk: zij kwamen vast te zitten en moesten zichzelf twee keer losduwen. Oké, één keer lag het ook aan een Frans stel dat totaal niet wist wat ze aan het doen waren.
Een paar kilometer verder verscheen de Pont d’Arc voor ons. Vanaf het water is dit een schitterend gezicht. Natuurlijk moesten er meteen foto’s gemaakt worden. Onder de boog door was het ineens koud en stond er een stevige stroming. Door de wind moesten we nog snel achter Emily’s pet aan, want die ging bijna de rivier op avontuur. Rond twee uur kwamen we aan bij het eindpunt. Gelukkig konden we meteen in de bus terug naar de camping – anders hadden we een uur moeten wachten.
Op de camping doken de dames meteen onder de douche. Bianca en ik namen eerst even iets lekkers te drinken. Omdat niemand zin had om nog te koken, besloten we lekker makkelijk bij het restaurant te eten. ’s Avonds deden we nog een spelletje, en rond middernacht gingen de oogjes dicht na een dag vol water, zon en avontuur.
Het weer helder, afentoe een sterk windje, zo’n 30graden.