– Gorges de l’Ardèche –
Vanochtend werden we rustig wakker in Vallon-Pont-d’Arc. Het was zo’n typische Franse vakantiebegroeting: zacht zonnetje, slaap nog in de ogen, en het vooruitzicht van vers stokbrood. Na het ontbijt voelden we meteen al dat het een warme dag zou worden. De meiden doken in hun boeken, ik rommelde wat aan het blog, en de ochtend kabbelde ontspannen voorbij.
Rond het middaguur maakten we – traditiegetrouw inmiddels – weer tosti’s, waarna we het dorpje Salavas wilden verkennen. Nou… dat was sneller gebeurd dan verwacht. Het scheelde weinig of de borden “Bienvenue à Salavas” en “Au revoir à Salavas” hingen onder elkaar. Met een licht teleurgestelde glimlach reden we verder, op zoek naar iets interessants. Al snel ontdekten we dat binnendoor rijden in Frankrijk eigenlijk al een avontuur op zich is. We slingerden over kleine wegen en kwamen een bord tegen: “Gorges de l’Ardèche”. Dat klonk veelbelovend. Even snel googelen, en inderdaad: prachtige uitzichtpunten over de rivier. De foto’s zagen er geweldig uit en iedereen zei dat je er makkelijk kon komen. 28 kilometer rijden, dus vooruit, gaan met die banaan.
Na een mooie rit kwamen we bij een punt waar de auto niet verder mocht. Volgens Maps was het nog maar 1,5 km lopen. Appeltje-eitje, dachten we. Nou… niet dus. Het begin ging prima, maar hoe verder we kwamen, hoe steiler het pad werd. En hoe slechter. We vermoedden dat het traject nog door de Romeinen aangelegd moest zijn, waarschijnlijk in een tijd dat mensen kleiner, taaier en minder zeurden over steile paden. In ieder geval was het wél warm. Héél warm. Na wat zweet, gehijg en een licht vleugje gevloek kwamen we bij het ‘uitzichtpunt’. Of nou ja… wat ervan over was. Alles was compleet overwoekerd. Als je héél positief wilde zijn, kon je zeggen dat het een mysterieus jungle-uitzicht was. We vonden nog een oud restant van een goederenkabelbaan en een vervallen kiosk waar ooit iemand waarschijnlijk lauwe drankjes heeft verkocht. Uiteindelijk vonden we een klein plekje waar we toch nog wat foto’s konden maken. De terugweg over het Romeinenpad verliep gelukkig sneller, en eenmaal bij de auto besloten we nog even in Salavas neer te ploffen voor iets te drinken. De limonade smaakte eerlijk gezegd beter dan dat hele uitzichtpunt eruitzag.
Daarna nog boodschappen doen, want we wilden gaan bbq’en. Helaas bleek de supermarkt in het dorp leeggegraasd. Dan maar door naar Ruoms. Slecht idee: half Frankrijk stond daar blijkbaar in de file om precies hetzelfde te doen. Tegen de tijd dat wij terug op de camping zouden zijn, was de honger groter dan onze motivatie om nog, spreekwoordelijk, kolen aan te steken. We gaven ons gewonnen. Bij Judith konden we gelukkig eten. Emily ging voor sushi, Bianca en Zoey haalden een patatje, en ik eindigde met een kipburger in de hand. Na het eten dobberden Zoey en ik nog even in de Ardèche – heerlijk verkoelend na zo’n warme en chaotische dag. Daarna douchen, spelletje doen, en rond middernacht zijn we waterpas gegaan.
Een dag die begon als een rustige vakantieochtend, eindigde als een avontuur waarvan we nu al weten: dit is zo’n verhaal dat je later lachend vertelt.
Vandaag was het helder en zeer warm, zo’n 33 graden.