– De geschiedenis induiken –

Nico, 20 juli 2026

Voor vandaag hadden we de wekker gezet. Rond de klok van half acht ging hij af. Oké, vooruit, we hebben nog één keer gesnoozed. Maar uiteindelijk stonden we redelijk op tijd bij de broodjesservice. Normaal gesproken sta je daar altijd in de rij, maar hier was werkelijk niemand te bekennen. Je kon er bijna een kanon afschieten.

Met twee stokbroden en drie croissants stonden we binnen no time weer bij de caravan. Emily had inmiddels de tafel gedekt, terwijl Zoey nog even wakker geschud moest worden.

Het idee was om onze kennis wat bij te schaven in het Mémorial de Caen. Rond tien uur reden we daarom van de camping weg. Maar eerst moest er nog een kleine spoedboodschap gedaan worden. Er was namelijk iemand zo slim geweest om zijn lenzenvloeistof thuis te laten. Gelukkig lag er een E. Leclerc-megasupermarkt op de route. Zo’n winkel waar je voor één product naar binnen loopt en vervolgens een klein avontuur beleeft voordat je de uitgang weer hebt gevonden.

Met de lenzenvloeistof veilig aan boord, konden de lenzen in, en werd de route vervolgd naar Caen, waar we rond elf uur de voiture parkeerden.

Een van de plekken die hoog op mijn lijstje stond om te bezoeken was het Mémorial de Caen. Dit museum vertelt niet alleen het verhaal van D-Day en de Slag om Normandië, maar neemt je ook mee met de opkomst van het neonisme, door de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog, de oorlog zelf en de periode daarna. Daarnaast wordt er aandacht besteed aan de Koude Oorlog en de zoektocht naar vrede in Europa.

Voor iemand met een bovengemiddelde interesse in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog is dit natuurlijk een plek die je tijdens een bezoek aan Normandië eigenlijk niet kunt overslaan. Uiteindelijk hebben we ons hier enkele uren prima vermaakt. Er werd aandachtig gekeken, gelezen en geluisterd en natuurlijk mocht een bezoek aan het souvenirwinkeltje niet ontbreken. Rond drie uur reden we de parkeerplaats weer af.

Zoey wilde graag nog het Château de Caen zien. Dus snel werd Google Maps geraadpleegd en volgens de routeplanner zouden we er binnen tien minuten zijn. Eenmaal aangekomen keek Zoey echter een beetje verbaasd om zich heen. Dit was niet helemaal wat ze bedoeld had. Na wat speurwerk met Google bleek dat ze eigenlijk het stadhuis van Caen had willen zien.

Maar goed, nu we er toch waren, besloten we maar een kijkje te nemen bij het Château de Caen. Achteraf gezien geen verkeerde keuze. Dit enorme kasteel werd rond 1060 gebouwd door Willem de Veroveraar, destijds hertog van Normandië en later koning van Engeland. Door de eeuwen heen groeide het uit tot een van de grootste versterkte kastelen van Europa.

Wat direct opvalt is de enorme omvang van het terrein. Hoewel het tegenwoordig midden in de stad ligt, voelt het binnen de muren alsof je even een paar eeuwen terug in de tijd stapt. We wandelden langs oude vestingwerken en over het uitgestrekte terrein, waar nog genoeg te zien is van de rijke geschiedenis van deze plek. Vanaf verschillende punten heb je bovendien een mooi uitzicht over Caen.

In de loop van zijn bestaan heeft het kasteel dienstgedaan als residentie van Normandische hertogen, als koninklijke vesting en zelfs als militaire kazerne. Iedere periode heeft zijn sporen achtergelaten, waardoor er overal wel iets te ontdekken valt.

Al met al bleek deze spontane tussenstop een stuk leuker dan verwacht. Soms zijn het juist de uitstapjes die niet gepland waren die achteraf verrassend goed uitpakken.

Na het bezoek werd het toch echt tijd om richting de camping te gaan. Maar niet voordat we nog even langs een supermarkt gingen om wat eten en voorraden in te slaan. Terug op de camping genoten we eerst van een lekkere cocktail in het zonnetje. Daarna werd het avondeten voorbereid, terwijl Emily en Zoey zich vermaakten in het zwembad.

In de avond werd er nog een spelletje gedaan, waarbij we toch maar even de voorwand aan de luifel ritsten. Het werd namelijk wat te fris om buiten te blijven zitten. Zelf moest ik inmiddels vechten om wakker te blijven; de drukte van de afgelopen weken begon zijn tol te eisen. Rond half twaalf zijn we uiteindelijk onder de klamme lappen gekropen.

Het weer vandaag