– Omaha Beach, Pointe de Hoc
en de Amerikaanse ere begraafplaats –

Nico, 21 juli 2026

Wederom ging om half acht de wekker. Vandaag stond een vermoedelijk pittige dag op het programma. We hadden namelijk een bezoek gepland aan Omaha Beach, inclusief het Musée Mémorial d’Omaha Beach, Pointe du Hoc en de Amerikaanse erebegraafplaats.

Eerst werd er nog rustig ontbeten. Het Franse stokbrood is hier echt superlekker. Met daarbij een lekker eitje hadden we een prima start van de dag. Snel nog even de afwas gedaan en rond half elf reden we richting Saint-Laurent-sur-Mer.

Het Musée Mémorial d’Omaha Beach ligt op slechts 200 meter van Omaha Beach, het strand waar op 6 juni 1944 één van de zwaarste gevechten van D-Day plaatsvond. Het museum is opgericht om de herinnering levend te houden aan de duizenden jonge soldaten die hier vochten en hun leven gaven voor de bevrijding van Europa.

Wat dit museum bijzonder maakt, is dat het het verhaal van de landing op Omaha Beach op een chronologische manier vertelt. Aan de hand van uniformen, voertuigen, persoonlijke bezittingen, wapens, originele documenten en archiefbeelden word je meegenomen van de Duitse bezetting naar de voorbereidingen van D-Day en uiteindelijk de landing zelf.

Daarnaast zijn er verschillende nagebouwde scènes van zowel Amerikaanse als Duitse zijde, waardoor je een goed beeld krijgt van de omstandigheden waarin de militairen leefden en vochten. Tijdens het bezoek wordt ook een documentaire vertoond waarin archiefbeelden worden gecombineerd met getuigenissen van Amerikaanse veteranen die de gebeurtenissen zelf hebben meegemaakt.

Wat mij persoonlijk aansprak, is dat het museum niet alleen de militaire kant van het verhaal laat zien, maar juist ook de menselijke kant. Veel van de tentoongestelde voorwerpen hebben daadwerkelijk toebehoord aan soldaten die betrokken waren bij de gevechten. Daardoor komt de geschiedenis letterlijk een stuk dichterbij. Daarnaast werd een film vertoond over de aanloop naar de invasie, met originele beelden uit die tijd. Ook de beelden van de landing zelf kwamen behoorlijk binnen.

Vanuit het museum liepen we naar het strand, waar de invasie daadwerkelijk plaatsvond. Omaha Beach is misschien wel het bekendste van alle invasiestranden van D-Day. Hier kwamen de Amerikaanse troepen aan onder bijzonder zware omstandigheden. Door de sterke Duitse verdediging liep de landing uit op een van de bloedigste gevechten van D-Day, waardoor het strand de bijnaam “Bloody Omaha” kreeg.

Tegenwoordig oogt het als een rustig Normandisch strand, maar wanneer je daar staat en uitkijkt over zee, is het haast niet voor te stellen wat zich hier ruim tachtig jaar geleden heeft afgespeeld. Het is dan ook een indrukwekkende plek waar geschiedenis, herinnering en respect voor de gevallenen samenkomen. Bij het monument hebben we even gezeten om alles op ons te laten inwerken. Wat mij vooral opviel, was de enorme afstand die de geallieerde soldaten moesten afleggen vanaf de branding naar de Duitse verdedigingslinies.

Vanuit Omaha Beach zijn we doorgereden naar Pointe du Hoc. Dat was ongeveer twintig minuten rijden, inclusief een korte stop voor een kleine lunch. Rond half drie kwamen we aan. De parkeerplaats was niet heel groot, maar gelukkig vonden we snel een plekje.

Pointe du Hoc was een van de meest indrukwekkende plekken die we die dag bezochten. Waar het museum vooral informatie en achtergrond geeft, word je hier ineens geconfronteerd met de fysieke sporen van de oorlog. Over het hele terrein liggen enorme bomkraters, sommige zo groot dat het bijna niet te bevatten is hoeveel geweld hier heeft plaatsgevonden.

De meeste indruk maakten echter de steile kliffen. Als je daar boven staat en naar beneden kijkt, besef je pas echt wat de Amerikaanse Rangers op die 6e juni 1944 hebben moeten doorstaan. Onder vijandelijk vuur moesten zij deze rotswand beklimmen om de Duitse stellingen uit te schakelen. Dat besef, gecombineerd met het nog altijd gehavende landschap, deed eerlijk gezegd best iets met mij.

Toch werd Pointe du Hoc later op de dag nog overtroffen door een bezoek aan de Amerikaanse erebegraafplaats in Colleville-sur-Mer. Zodra je het terrein oploopt en de eindeloze rijen witte kruisen en Davidsterren ziet, valt er bijna vanzelf een stilte over je heen. Hier liggen duizenden Amerikaanse militairen begraven die hun leven verloren tijdens de bevrijding van Europa.

Het uitzicht over Omaha Beach is prachtig, maar tegelijkertijd realiseer je je welke prijs er voor die vrijheid is betaald. Van alle plekken die we die dag bezochten, maakte deze begraafplaats uiteindelijk de meeste indruk op mij.

In stilte verlieten we deze immense plek. Tijd om terug te gaan naar de camping. Wel maakten we onderweg nog een tussenstop bij de Super U om wat boodschappen voor het avondeten te halen.

Terug op de camping hebben we eerst nog even gechilld en de dag een beetje laten bezinken. Het eten werd uiteindelijk een lekker pastaatje.

Nadat het blog van gisteren gereed was, werd het tijd voor serieuze zaken. Tijd voor het dobbelen op hoog niveau. Iedereen nam zijn plek in. De tafel werd uiteraard eerst netjes waterpas gesteld met behulp van de waterpas.

Er werd gegooid alsof ieders leven ervan afhing. Er werd gejuicht, gemopperd en hier en daar zelfs een beetje gevloekt. Onder het genot van een lekker glas wijn en een borrelplankje vlogen de uren voorbij. Even wat vrolijkheid na zo’n indrukwekkende dag.

En zoals bij ieder spel kan er uiteindelijk maar één winnaar zijn.

Tja… en dat was natuurlijk ik. 😎

Beide potjes werden met overtuiging gewonnen. Bij het tweede spel begon ik zelfs met twee Yahtzee’s in de eerste twee beurten. Uiteindelijk sloot ik af met een score van 879 punten.

Langzaam werd het steeds stiller op de camping. Een teken dat het inmiddels richting middernacht liep. Tijd om de caravan weer waterpas te compenseren door zelf horizontaal te gaan liggen. 😄🏕️🍷🎲.

Het weer vandaag…