– De woning van Leonardo da Vinci –

Nico, 1 augustus 2026

Toen ik het blog van 27 juli schreef, de dag dat we het Château d’Amboise bezochten, leerden we dat Leonardo da Vinci zijn laatste drie levensjaren had doorgebracht in het nabijgelegen Clos Lucé in Amboise. Met wat speurwerk op internet lazen we dat dit te bezoeken was. Ik had hier eigenlijk direct al zin in, dus voordat iedereen officieel “ja” had gezegd, had ik de familietickets al geregeld.

Na het ontbijt, de afwas en een bakkie koffie zijn we richting Amboise gereden. Bianca had een parkeerplaats gevonden en de navigatie ingesteld. Die navigatie dacht waarschijnlijk: “We nemen eerst even de toeristische route door Amboise.” We kwamen door straatjes waar men vermoedelijk nog nooit een ander kenteken had gezien dan een Frans exemplaar. Uiteindelijk bereikten we gelukkig zonder kleerscheuren onze bestemming.

De parkeerplaats lag pal tegenover één van de drie ingangen van Clos Lucé.

Wat veel mensen niet weten, is dat Clos Lucé al een rijke geschiedenis had voordat Leonardo da Vinci er kwam wonen. Het landgoed stond oorspronkelijk bekend als het Manoir du Cloux en behoorde in de middeleeuwen tot het domein van het nabijgelegen koninklijke Château d’Amboise. In 1471 liet Étienne le Loup, een vertrouweling van koning Lodewijk XI, het huidige gebouw optrekken in de kenmerkende combinatie van rode baksteen en witte tufsteen die nog altijd zo herkenbaar is.

In 1490 kwam het landgoed in handen van koning Karel VIII, die er een zomerresidentie van maakte voor de Franse koninklijke familie. Ook zijn vrouw, Anna van Bretagne, verbleef hier regelmatig. Later woonde Louise van Savoye, de moeder van de latere koning Frans I, op Clos Lucé en voedde er haar kinderen op. Eén van die kinderen was niemand minder dan Frans I zelf. Je kunt dus wel zeggen dat het landgoed al een belangrijke rol speelde aan het Franse hof, lang voordat Leonardo er zijn intrek nam.

Toen Frans I in 1516 de inmiddels 64-jarige Leonardo da Vinci uitnodigde om naar Frankrijk te komen, stelde hij Clos Lucé als woning beschikbaar. Leonardo bracht hier de laatste drie jaar van zijn leven door. Daardoor is Clos Lucé tegenwoordig vooral bekend als het huis van Leonardo da Vinci, maar eigenlijk was het daarvoor al generaties lang een geliefde verblijfplaats van de Franse adel en koninklijke familie.

Eenmaal binnen in Clos Lucé loop je door verschillende vertrekken waar Leonardo zijn laatste levensjaren heeft doorgebracht. Je ziet onder andere zijn slaapkamer, zijn werkruimte en enkele kamers die zijn ingericht zoals ze er in de renaissance uit moeten hebben gezien. Daardoor krijg je niet alleen een beeld van de man zelf, maar ook van het leven aan het Franse hof in die tijd. Voor ons maakte dat het bezoek extra interessant, omdat je veel meer ziet dan alleen wat oude spullen achter glas.

Wat ons alle vier aansprak, was dat het bezoek niet uitsluitend draait om de schilder Leonardo da Vinci. Natuurlijk kom je meer te weten over beroemde werken zoals de Mona Lisa, maar er is minstens zoveel aandacht voor zijn andere talenten. Zo worden zijn uitvindingen, technische tekeningen en architectonische ideeën uitgebreid belicht. Sommige van zijn ontwerpen waren hun tijd honderden jaren vooruit. Het is dan ook fascinerend om te zien hoeveel verschillende interesses deze man had.

Tijdens het bezoek merkten we al snel dat het eigenlijk onmogelijk is om alles over Leonardo da Vinci te vertellen. De man was schilder, uitvinder, ingenieur, architect, wetenschapper en nog veel meer. Waar je ook kijkt, overal duiken nieuwe ideeën, ontwerpen en ontdekkingen van hem op. Regelmatig hadden we dan ook zoiets van: “Heeft hij dát ook nog bedacht?” Juist dat maakt een bezoek aan Clos Lucé zo leuk.

Het park rondom het landgoed sluit daar mooi op aan. Verspreid over het terrein staan diverse modellen van zijn uitvindingen en technische ontwerpen opgesteld. Hierdoor worden de ideeën uit zijn schetsboeken ineens tastbaar. Of het nu gaat om bruggen, machines of architectonische ontwerpen, overal zie je hoe zijn nieuwsgierigheid en creativiteit samenkwamen. Voor ons was het dan ook een van de verrassendste bezoeken van deze vakantie.

We hebben ook nog de galerij op het terrein bezocht. Daar worden veel van Leonardo’s ideeën en uitvindingen op een toegankelijke manier uitgelegd. Het hoogtepunt vonden wij een grote projectieruimte, waar zijn schilderijen, uitvindingen, technische ontwerpen en gedachten op indrukwekkende wijze tot leven worden gebracht.

Tussen al die serieuze kunst en techniek stond gelukkig ook nog iets luchtigers. Er was namelijk een fotobooth waarmee je jezelf, dankzij AI, kon laten omtoveren tot een persoon uit de renaissance. Uiteraard wilden de dames dat meteen proberen. Het resultaat was verrassend leuk, waardoor de foto’s ook direct werden afgedrukt. Op de gezamenlijke foto van de meiden viel ineens op dat ze toch best veel op elkaar lijken.

Bianca en ik konden natuurlijk niet achterblijven en stapten ook voor de camera. Alleen… die foto is voorlopig niet geschikt voor publicatie. Het leek namelijk alsof ik gearmd stond met een verre voorouder van Conchita Wurst. Die foto houden we dus lekker in de familiearchieven.

Wat ons tijdens het hele bezoek vooral opviel, was hoe veelzijdig Leonardo da Vinci eigenlijk was. Op het ene moment kijk je naar zijn beroemde schilderijen, even later naar technische uitvindingen of architectonische ontwerpen. We vonden het alle vier ontzettend interessant om meer over hem te leren. Tegelijkertijd merk je ook dat het onmogelijk is om alles over hem te vertellen. Deze man heeft simpelweg zoveel bedacht, ontworpen, onderzocht en gemaakt dat je na een bezoek eigenlijk alleen maar meer respect voor hem krijgt.

Wat we verder ook niet hadden verwacht, is dat we hier bijna de hele dag zouden doorbrengen. We hebben namelijk ook nog rustig de tijd genomen om een frisje te drinken in één van de mooie tuinen.

Daarna reden we via de Intermarché, waar we de boodschappen voor de rest van ons verblijf én alvast wat spullen voor de terugreis insloegen, terug naar de camping. Op de camping werden we getrakteerd op een drankje bij de bar. Wijzelf bestelden een kaasplankje, dat eerlijk gezegd een beetje tegenviel.

Rond zes uur gingen we terug naar onze eigen stek. Niemand had echt veel trek, dus de piadina’s bleven in de verpakking liggen. De sushi die de dames tijdens het boodschappen doen hadden meegenomen werd daarentegen wél verorberd. Waarbij één van hen halverwege de verpakking ontdekte dat ze geen krab, maar garnaal aan het eten was.

De avond werd natuurlijk weer gevuld met bloggen en Yahtzee. De eerste pot met ons vieren zou volgens Emily door haar gewonnen zijn, maar na een hertelling bleek dat toch ik was. Het tweede potje, waarbij Zoey zich had teruggetrokken in haar honk, werd wél gewonnen door Emily.

Rond half één vonden we het tijd om onder de wol te kruipen. Niet omdat we moe waren, maar simpelweg omdat het koud begon te worden.