– Klimmen en klauteren –

Nico, 31 juli 2026

Vandaag stond in het teken van de meiden bezighouden. Zij wilden graag een klimpark bezoeken en hadden er tijdens de heenreis naar Port’Land al eentje uitgezocht. Zodoende waren we vandaag op tijd uit de veren en vertrokken we na het ontbijt richting een klimpark bij Tours. Dat is zo’n 45 minuten rijden vanaf de camping.

Rond half elf parkeerden we de voiture bij een soort openbaar park, net naast de snelweg. Het klimpark heet dus Gadawi Park Sud. Er was ook nog een tweede locatie, maar die was meer gericht op de kleinere jeugd. We liepen het park in en zochten de entree op, waar twee kaartjes werden gekocht waarmee de dames toegang kregen tot alle negen parcoursen.

Eerst werden de harnassen omgedaan en werden de dames goed ingesnoerd. Daarna kregen ze een privé-uitleg van Eva, een instructrice die gelukkig Engels sprak. Na een korte en duidelijke uitleg mochten ze de oefenbaan op. Toen die succesvol was afgerond, kregen ze toegang tot parcours één tot en met acht. Voor nummer negen, de zwarte parcours, was namelijk nog een extra instructie nodig.

Vol goede moed begonnen de meiden aan het eerste parcours. Wij lieten ze lekker hun gang gaan. Tijd voor een bakkie koffie.

En ja hoor, de eerste deceptie van de dag diende zich al snel aan.

Dit was nog slechter dan de koffie die je soms bij Duitse tankstations krijgt. De cappuccino van Bianca leek op een mislukte Wiener melange van bedorven geitenmelk met chocola, waarbij je de koffiesmaak er zelf maar bij moest denken. En mijn crema coffee… laten we het erop houden dat ik daar verder geen woorden aan vuil ga maken.

Tegen de tijd dat we onze bekertjes met moeite leeg hadden gekregen, kwamen de meiden alweer voorbij. Inmiddels waren ze bezig met parcours twee, waar ze de meest uitdagende hindernis van dat moment moesten overwinnen.

Alle gekheid op een stokje natuurlijk.

Want hoe verder ze kwamen, hoe uitdagender de hindernissen werden. Simpele tokkelbanen en touwladders maakten plaats voor slingerbalken, skippyballen, ringen en allerlei creatieve manieren om van de ene boom naar de andere te komen. Ook gingen de parcoursen steeds hoger. Inmiddels hadden wij een lichte hernia in de nek opgelopen van het constant omhoog kijken.

Tegen een uur of één was parcours zes afgerond. Bij één van de dames verscheen inmiddels een blik van: “Ik ben er eigenlijk wel een beetje klaar mee.”. De ander vond echter dat opgeven geen optie was, want bij het volgende parcours zat een duo-tokkelbaan. Dus met enige tegenzin ging er alsnog eentje mee. Parcours zeven begon met een flinke klim omhoog en ook de hindernissen werden er niet eenvoudiger op.

Daarna kwam de rode route, parcours acht, aan de beurt. Ook die werkten de meiden samen af. En eerlijk is eerlijk: ze hebben hem volbracht. Al was het vrolijke gezicht soms even verdwenen totdat een lastig onderdeel weer overwonnen was. Toen bleef alleen de zwarte route nog over.

Emily vond het wel mooi geweest en besloot deze over te slaan. Na acht parcoursen had ze namelijk het gevoel dat haar armen inmiddels zo lang waren geworden dat ze over de grond sleepten. Als ze nog één keer een touwladder of monkey bar zou tegenkomen, bestond de kans dat ze spontaan een boom zou adopteren en daar zou blijven hangen. Onze stuiterbal Zoey kon daarentegen niet wachten totdat ze Eva weer had gevonden voor de extra uitleg. Tijdens die briefing werd verteld dat je aan het einde kon kiezen tussen de normale uitgang of de zogenaamde Ninja Extreme Exit, een extra zware fysieke uitdaging.

Vol goede moed begon Zoey aan het parcours. Zingend en lachend werden de eerste obstakels overwonnen. Oké, de monkey bars werden overgeslagen, iets met iets te korte armpjes, maar daarvoor was gelukkig een tokkelbaan als alternatief. Naarmate het parcours vorderde, verdwenen de liedjes langzaam naar de achtergrond en maakten ze plaats voor geconcentreerd kijken, puffen en af en toe een diepe zucht. Maar alles werd gehaald. Bij de splitsing overwoog ze nog even de Ninja Exit, maar daar ontbraken uiteindelijk toch nog een paar centimeters lichaamslengte voor. Dat maakte de keuze wat makkelijker. Net voor half vier liepen we, na een welverdiend ijsje, terug naar de auto om richting de camping te rijden.

Eenmaal terug hebben we eerst nog wat gedronken, waarna het avondeten werd voorbereid. Niets fancy, maar wel heerlijk: gebakken rozemarijnaardappeltjes, wat rauwkost en verse worst. Want één ding kunnen die Fransen absoluut: goed eten maken.

De avond werd uiteraard afgesloten met een potje Yahtzee, dat wederom door Emily werd gewonnen. Zoey lag toen al onder de wol en ook Emily verdween na afloop richting bed.

Dat betekende voor Bianca en mij dat we onze inmiddels traditionele strijd met Skip-Bo konden voortzetten. Onder het genot van een lekker “licht” wijntje werd er tactisch gespeeld. Over dat “lichte” wijntje moet overigens nog wel wat uitleg gegeven worden. Ondergetekende zat volledig opgezogen in het spel en wilde even een slok wijn nemen. Mijn wijnglas stond echter naast het tafellampje. Dat lampje heeft ongeveer hetzelfde dunne steeltje als mijn wijnglas. En ik kan je vertellen:

Uit een tafellamp komt geen wijn.

Inmiddels had ik twee potjes verloren en waren wij ongeveer de enigen die nog wakker waren in het campingstraatje. Tijd dus om ook maar eens horizontaal te gaan.

Ondanks dat het voor ons een lange dag was, met veel omhoog kijken, hebben we toch leuke dingen gedaan. En vooral nieuwe herinneringen gemaakt.