– Wandelen, lekker eten en spelletjes –

Nico, Zondag 18 oktober 2026

Na een frisse nacht werden we rond half negen wakker. Na een lekker ontbijt met verse broodjes en een zachtgekookt eitje was het heerlijk ontspannen. Een bakkie koffie erbij, het haardvuurtje aan en buiten hing nog een beetje motregen in de lucht.

Tegen elf uur begon het langzaam wat op te klaren en besloten we te gaan wandelen. Er werd even snel gegoogeld waar het dichtstbijzijnde natuurgebied lag. We hadden de keuze tussen de Ginkelse Heide en Nationaal Park De Hoge Veluwe. Uiteindelijk kozen we voor de laatste optie, omdat dat praktisch naast Otterlo ligt.

De wandelschoenen werden aangetrokken, we stapten in de auto, de navigatie werd ingesteld en we reden richting het park. Wat we niet helemaal begrepen, was waarom de reistijd niet overeenkwam met de afstand. Dat werd ons snel duidelijk toen we de Dorpsstraat van Otterlo uitreden. Half Nederland bleek namelijk exact hetzelfde idee te hebben als wij.

We sloten achteraan de rij aan en besloten het lot maar te accepteren. Uiteindelijk kwamen we aan bij iemand die wij direct omdoopten tot “Parkeermeneer”. Het bleek dat je hier kon kiezen om met de auto het park in te gaan of buiten het park te parkeren. Wij gaven aan dat we alleen wilden wandelen. Volgens Parkeermeneer konden we achter de slagbomen parkeren en bij de ingang een toegangskaart kopen.

“Huh? Entree betalen?”

Ja hoor.

Anders kwam je niet binnen.

Voor Zoey was het een extra uitdaging, want we liepen natuurlijk niet over mooie geasfalteerde wandelpaden. Na ongeveer 2,5 kilometer passeerden we het Kröller-Müller Museum. Vanaf daar was het nog een kleine kilometer naar het Museonder. Tegen de tijd dat we daar aankwamen was Zoey wel toe aan een rustmomentje. Tegenover het museum ligt een parkpaviljoen, waar we neerstreken voor wat eten en drinken. Gelukkig waren we op tijd binnen, want nog geen tien minuten later stond er een rij van zeker vijftig man te wachten op een tafeltje.

Vanuit het paviljoen liepen we naar het museum. Dit museum draait niet om wat er boven de grond gebeurt, maar juist om alles wat zich daaronder afspeelt. Eigenlijk maak je een reis van het aardoppervlak steeds dieper de bodem in. Onderweg kom je boomwortels, gesteenten, fossielen en botten tegen van dieren die duizenden jaren geleden op de Veluwe leefden.

Wat direct opvalt, is het enorme wortelstelsel van een 135 jaar oude boom dat midden in het museum te zien is. Pas als je dat ziet, realiseer je je hoeveel er zich onder je voeten afspeelt zonder dat je daar normaal gesproken bij stilstaat. Daarnaast vonden wij het leuk dat het museum niet alleen informatief is, maar ook veel interactieve onderdelen heeft. Zo leer je spelenderwijs meer over water, bodem en de dieren die hier vroeger leefden.

Na het bezoek wachtte de volgende uitdaging. Vooral voor Zoey. De terugweg. Nog eens 3,5 kilometer. We kozen ervoor om de terugweg via het fietspad te lopen. Daar liepen we tenminste over asfalt in plaats van door het zand. Dat maakte de wandeling een stuk vriendelijker voor de benen. Of Zoey het daar volledig mee eens was, laten we maar even in het midden.

Na een minuut of 30 a 40 bereikten we de uitgang en stapten we weer in de auto richting ons huisje. Rond vier uur kwamen we weer aan. Al snel stond iedereen in de relaxstand. We hadden tenslotte pas om zes uur een tafeltje gereserveerd bij De Luwe.

Bianca vond echter dat het tijd was om iets recht te zetten bij Skip-Bo. De mouwen werden opgestroopt, de bril werd schoongemaakt en de kaarten werden gedeeld. De eerste pot ging wederom overtuigend mijn kant op. De tweede liep een stuk minder lekker. Bianca bouwde een flinke voorsprong op en had nog maar een paar kaarten over. Ik had de hoop eigenlijk al opgegeven, maar wist langzaam terug te kruipen in de wedstrijd. Uiteindelijk kwam het moment waarop Bianca haar laatste kaart omdraaide… om vervolgens te ontdekken dat ze die niet kwijt kon.

Dat was precies het gaatje dat ik nodig had. Mijn laatste vier kaarten verdwenen van tafel en de overwinning was alsnog binnen. De blik van Bianca op dat moment vergeet ik voorlopig niet meer.

Rond half zes fristen we ons op en liepen we richting De Luwe. We mochten kiezen tussen een tafeltje in de serre of binnen. Omdat het restaurant er binnen gezellig uitzag, kozen we voor een plekje in de warme huiskamersfeer. Toen de drankjes waren gebracht, werden de gerechten besteld. Zoey en ik gingen nog voor een voorgerecht. Ik koos voor een heerlijke champignonsoep en Zoey voor een carpaccio. Die carpaccio bleek zo groot dat Bianca en Emily spontaan mochten meehelpen.

Als hoofdgerecht koos Zoey voor eendenborstfilet met zoete aardappel en een grapefruit-honingsaus. Emily genoot van truffelgnocchi met bospaddenstoelen, truffel en Parmezaanse kaas. Bianca ging voor verse tonijn met soja, sesam en wasabi. Zelf koos ik voor de hertenrugfilet met stoofpeer, crème van pastinaak en witte chocolade, afgewerkt met een rode portjus. We hadden na afloop eigenlijk geen ruimte meer voor een dessert, dus sloten we af met een kop koffie en thee.

Terug bij het huisje werd voor de laatste keer Hitster gespeeld. Het zou die avond niet laat worden. Iedereen was wel een beetje klaar met de dag en alle activiteiten.

Maandagmorgen staat de wekker vroeg. Want dan is het weekendje weg weer voorbij. Rond half tien zullen we onderweg naar huis zijn na een leuk en gezellig paar dagen weg, en nemen we vooral nieuwe herinneringen mee.