– De terugreis naar huis –

Nico, 4 augustus 2026

En toen was het toch echt zover. Het einde van de vakantie was aangebroken. Vandaag zouden we weer richting huis vertrekken.

De nacht was behoorlijk warm. Niet alleen door de temperatuur buiten, maar ook omdat we de airco de vorige dag al hadden ingepakt. Bianca had daardoor niet echt geweldig geslapen. Zelf kwam ik er nog redelijk mee weg.

De wekker stond op 06:00 uur. Het plan was namelijk om klokslag 07:00 uur de camping af te rijden. Nadat we ons aangekleed hadden, werden de laatste losse spullen opgeruimd. De meiden waren inmiddels ook wakker en begonnen met het inladen van matrasjes, slaapzakken en alles wat nog rondzwierf.

Normaal gesproken eten we op de vertrekdag brood, of iets wat daar enigszins op lijkt, van de dag ervoor. Deze keer hadden we echter een beter idee. We hadden yoghurt en granola gekocht. Dat bleek een schot in de roos. Na het ontbijt werden de bakjes en lepels snel afgewassen en konden we verder.

Omdat we de caravan de vorige dag al hadden gedraaid, konden we hem direct aankoppelen. Even na zeven uur reden we de camping af en zetten we koers richting huis.

Via de A10 reden we naar Tours. Vervolgens de A28 op, die ons via Le Mans richting Rouen bracht. Daarna volgde nog een klein stukje A13, waarna we opnieuw de A28 op gingen. Uiteindelijk verlieten we deze definitief voor de A29 richting Amiens.

Na Amiens pakten we de A1 richting Lille, Gent en vervolgens Antwerpen. Althans… dat was het plan.

De routeplanner van de auto vond namelijk dat we via Brussel moesten rijden. En zoals Bianca inmiddels weet: als ik eenmaal een route in mijn hoofd heb zitten, dan wijk ik daar niet zomaar van af. Dus stoïcijns reed ik de vooraf bedachte route verder.

Toen de navigatie voor de zoveelste keer probeerde ons richting Brussel te sturen, begon ik me toch lichtelijk af te vragen wat er aan de hand was.

“Waarom wil dat ding ons er nou weer af hebben?” vroeg ik.

“Nou,” zei Bianca, terwijl ze op haar telefoon keek, “omdat de A1 bij Lille is afgesloten.”

Tsja… dat is natuurlijk wel een redelijk goed argument.

Snel werd er naar alternatieven gekeken, want de kleine binnenweggetjes die de navigatie voorstelde zagen we niet echt zitten. Uiteindelijk kozen we ervoor om de officiële DEVIATION-borden te volgen.

Dat kostte ons uiteindelijk een minuut of vijfentwintig. Eerlijk gezegd viel dat alleszins mee. Het was bovendien de enige echte vertraging die we tijdens de hele vakantie hadden gehad. Sterker nog, op sommige stukken weg hadden we het gevoel dat we ergens op een verlaten Australische highway reden. Zó rustig was het.

Tegen 17:00 uur maakten we onze laatste tussenstop. De auto werd nog één keer volgetankt en daarna begonnen we aan het laatste stukje van de reis. Even voor 19:00 uur reden we de straat weer in.

Emily en Zoey sprongen direct in Bianca’s vlo om eten te halen bij de Grote M. Ondertussen zorgden wij ervoor dat de caravan netjes op zijn plek kwam te staan. De eerste spullen werden direct uitgeladen.

Sterker nog, ik was nog niet eens voor de eerste keer binnen geweest, of Bianca had de eerste was al in de wasmachine zitten.

Toen de meiden terugkwamen werd er gegeten. Daarna gingen we met z’n vieren aan de slag om zowel de auto als de caravan leeg te halen. Zo hoefden we de volgende dag alleen nog een klein schoonmaakrondje te doen, de thuisgebleven campingspullen terug te leggen en de sleurhut weer naar de stalling te brengen.

Al met al kunnen we terugkijken op een bijzonder ontspannen terugreis. Op het stukje om Lille na hebben we eigenlijk nergens noemenswaardige vertraging gehad.

En misschien is dat wel één van de voordelen van vakantie vieren in dit deel van Frankrijk. Je bent echt even weg, ziet ontzettend veel en hebt toch niet het gevoel dat je dagenlang in de auto hoeft te zitten om thuis te komen. Daardoor reden we vroeg in de avond onze eigen straat alweer in.

Daarmee kwam een einde aan een prachtige vakantie. Van de stranden van Normandië tot de kastelen en wijngaarden van de Loirestreek, van indrukwekkende verhalen uit de geschiedenis tot ontspannen dagen aan het zwembad. We hebben ontzettend veel gezien, gedaan en beleefd. Maar zoals altijd geldt ook deze keer: thuis is ook weer fijn.