– Naar Orange –
Een dag vol bochten, blunders, Romeinen en rode wijn
7:00 uur… de wekker gaat. Vandaag moesten we vroeg uit de veren, want Orange stond op het programma. De stad waar — volgens de geschiedenisboeken — de dynastie Oranje-Nassau haar oorsprong vond. Dus: snel opfrissen, ontbijten, vaatwassen en opruimen, en om half negen zaten we in de auto.
Op de kaart lijkt Orange helemaal niet ver vanaf de camping, maar de werkelijkheid is minder vriendelijk: het eerste stuk, de D4 naar de N7, is veertig minuten lang bochtje-links, haakse-bocht-rechts en slinger-slinger door het landschap. Voor autoliefhebbers leuke bezigheid, maar voor mensen die snel misselijk worden… eerder een survivaltraining. Officieel mag je 90 km/u — maar 50 is al avontuurlijk zat.
De Arc de Triomphe: het echtelijke geschiedenis-momentje
Rond kwart over tien parkeerden we bij de Arc de Triomphe van Orange. Al 25 jaar beweerde Bianca dat dit de échte Arc de Triomphe was, en dat Napoleon in Parijs slechts een soort budget-versie had laten bouwen. Ik heb dat verhaal altijd vol vertrouwen doorgegeven aan de kinderen, want hé: papa had een betrouwbare bron, namelijk mama.
Maar toen gebeurde het. Tijdens ons bezoek besloot ze ineens te googelen. En toen kwam het: met een pokerface verklaarde ze dat de boog in Parijs ouder was dan die van Orange.
Mijn wereld stortte in.
Mijn historische geloofwaardigheid? Foetsie.
De blik van de dochters? Onbetaalbaar.
(“Papa… dit heb jij dus járen fout verteld?”)
Gelukkig bracht verder onderzoek de waarheid boven tafel: de boog in Orange is Romeins — ruim 1800 jaar ouder dan die in Parijs. Bianca had vroeger dus wél gelijk, maar wist dat tijdens ons bezoek handig even om te draaien. Napoleon had het niet beter kunnen spelen.
Na het lachen om onze geschiedenissoap maakten we foto’s en reden we richting het centrum.
Théâtre Antique d’Orange – De Romeinen konden wat hoor
We parkeerden bij het indrukwekkende Théâtre Antique d’Orange. Maar eerst: koffie. Op een terrasje tegenover het theater genoten we van een bakkie pleur, waarna Emily een leuk item voor haar kamer scoorde in een snuisterijenwinkeltje. We liepen verder en kwamen bij de andere ingang van het theater terecht. Entreeprijs: €42 voor het gezin. Geen seconde getwijfeld. Binnen kregen we audiotoestellen waarmee we in het Nederlands allerlei verhalen konden beluisteren. En eerlijk: het was indrukwekkend. Dit was geen simpel stenen zitplaatsje; de Romeinen pakten uit:
• De tribune tegen een berg om fundering te besparen
• Een marmeren podium
• Een ronde muur die voor perfecte akoestiek zorgde
• Grote bronzen klankvazen voor resonantie
• Een gordijn dat van boven naar beneden zakte
• Gangen, ruimtes en twee verdiepingen achter het podium
• Meer dan honderd kolommen
• En een gigantisch standbeeld van keizer Augustus van 3,5 meter hoog
Boven het podium stond ooit een houten dak met doeken die tot 120 meter breed over het publiek gespannen konden worden. Helaas is dat dak verdwenen toen barbaren in de 4e eeuw het theater molesteerden en in brand staken. Iedereen was welkom in het theater, maar wel gescheiden per sociale klasse: bestuur en elite vooraan, daarna de hogere militairen, dan bewoners en kooplieden, en helemaal bovenaan het “uitschot” van de stad: bedelaars, slaven, daklozen, prostituees en buitenlui. Later hoorden we dat veel theaters na de komst van het christendom werden gesloten. Het Orange-theater werd zelfs bewoond — met huizen én een straat erin! Pas vanaf de 16e of 17e eeuw begon de restauratie weer. In de jaren tachtig kwam het op de UNESCO-lijst, en in 2004 kreeg het een nieuw dak boven het podium. Tot op vandaag vinden er nog optredens plaats.
Door naar Gigondas – De rode wijn roept
Na het theaterbezoek liepen we terug naar de auto en reden we door naar Gigondas, een dorpje midden in een top-wijnstreek waar vooral rode wijn wordt gemaakt. En dat proef je — letterlijk. Rond vijf uur kwamen we aan. Alles in Gigondas schreeuwt: WIJN! Geen overbodige frutsels, gewoon puur en alleen wijnwinkels en proeflokalen.
In het eerste wijnhuis proefden we verschillende wijnen. De witte… tja, laten we beleefd zeggen dat ze “interessant” waren. Maar de rode? Subliem. Die gingen mee naar huis. Omdat we er toch waren, doken we ook het volgende proeflokaal in. Daar hetzelfde verhaal: wit mwah, rood geweldig. En weer gingen er flessen mee. Wie zijn wij om een streek in haar eer te beledigen?
Terug naar de camping
Daarna was het tijd om terug te rijden. De navigatie stuurde ons binnendoor door het landschap naar Saint-Remèze, waarna we de beruchte D4 weer pakten richting Vallon-Pont-d’Arc. Rond half acht reden we de camping op.
’s Avonds speelden we nog een gezellig spelletje, met een borrelplank en een drankje erbij — de perfecte afsluiting van een dag vol geschiedenis, bochten, blunders en Bordeaux-achtige vreugde (maar dan dus uit Gigondas).
Het weer in Orange was warm en wederom een harde wind. Waar we in Gigondas en terug op de camping geen last van hadden. Middagtemperatuur lag op zo’n 30gr.
Zooooooo Nico wat een langkie vandaag, en wat een geschiedenis dat wist ik niet, super leuk om zo te lezen en een soort van mee te beleven
Haha herkenbaar wat die Arc betreft… hoor ik ook al veel jaren en zelfs afgelopen week nog… alleen is het dus toch anders hihi. Mooi hoor dat stukje cultuur met alles er om heen