– Museum en vliegen (in een simulator) –

Nico, 25 juli 2026

Vandaag was alweer onze laatste volledige dag op camping Portland. Morgen verhuizen we namelijk naar de Loirestreek. Maar eerst gaan we nog vliegen… nou ja, in een simulator dan.

Dus de wekker was gezet en om acht uur stonden we weer bij de broodmevrouw voor onze vaste bestelling. Uiteraard hoorde daar ook een bakkie koffie bij. Bij terugkomst stond de tafel al gedekt en konden we direct aan het ontbijt.

We hadden onze “vlucht” om half elf, dus om half tien reden we de camping af richting Carentan. Dat was een klein drie kwartier rijden.

Onze eerste stop was Dead Man’s Corner, een van de bekendste locaties rond de strijd om Carentan. De naam ontstond nadat een Amerikaanse Stuart-tank bij een kruispunt werd uitgeschakeld. De commandant kwam daarbij om het leven en zijn lichaam bleef nog dagen zichtbaar in de tank hangen. Amerikaanse soldaten begonnen de plek daarom al snel “Dead Man’s Corner” te noemen.

Tegenwoordig is hier een museum gevestigd in een historisch pand dat tijdens de Slag om Normandië werd gebruikt als Duitse commandopost van de Fallschirmjäger onder leiding van majoor Von der Heydte. Later werd het gebouw ook gebruikt als veldhospitaal. Het museum laat zowel het Duitse als het Amerikaanse perspectief op de gevechten rond Carentan zien, waardoor een compleet beeld ontstaat van de gebeurtenissen in juni 1944.

Wat Dead Man’s Corner extra bijzonder maakt, is dat het niet draait om de landingen op het strand, maar juist om de zware gevechten die daarna volgden. Hier werd gevochten om de verbinding tussen Utah Beach en de verder landinwaarts gelegen gebieden veilig te stellen, met Carentan als belangrijke strategische doelstelling.

Direct naast Dead Man’s Corner ligt de D-Day Experience, die we uiteraard ook hebben bezocht. Waar Dead Man’s Corner vooral de gevechten rond Carentan en het Duitse perspectief belicht, richt de D-Day Experience zich vooral op de Amerikaanse luchtlandingen in de nacht van 5 op 6 juni 1944.

Het museum is op een leuke en afwisselende manier opgezet. Uiteraard zijn er vitrines met uniformen, uitrustingsstukken, wapens en persoonlijke bezittingen van militairen, maar er wordt ook veel gebruikgemaakt van films, audio en andere interactieve onderdelen. Daardoor voelt het minder als een traditioneel museum en meer als een echte beleving.

Het hoogtepunt van het bezoek vonden wij toch wel de nagebouwde vlucht in een originele C-47 Dakota. Voordat je instapt, krijg je eerst een briefing van een Engelse commandant. Die legt uit wat de missie is en wat de parachutisten te wachten staat. Dat maakt het geheel net wat realistischer en zorgt ervoor dat je echt in de sfeer van de nacht van 5 op 6 juni 1944 komt.

Vervolgens stap je het vliegtuig in voor de simulatie. Het duurde echter niet lang voordat de eerste trillingen voelbaar waren. Op dat moment had Bianca haar conclusie al getrokken. Door haar vliegangst zag ze de landing in Normandië niet meer helemaal zitten en stond ze eigenlijk alweer bijna buiten voordat het toestel goed en wel opgestegen was.

De rest van ons bleef wel zitten en kreeg door middel van beeld, geluid en beweging een indruk van wat de Amerikaanse parachutisten tijdens hun vlucht richting Normandië hebben meegemaakt. Natuurlijk kun je nooit echt voelen wat zij destijds hebben ervaren, maar het geeft wel een aardig beeld van de spanning en onzekerheid die er die nacht moet hebben geheerst.

Wat wij prettig vonden aan de D-Day Experience, is dat het verhaal niet alleen draait om grote militaire operaties, maar ook om de mensen die erbij betrokken waren. Door de persoonlijke verhalen krijg je een beter beeld van wat de invasie betekende voor zowel de Amerikaanse parachutisten als de Duitse verdedigers die hen opwachtten.

Na ons bezoek hadden we in ieder geval een veel beter beeld van wat zich in de nacht voorafgaand aan D-Day heeft afgespeeld. Daarmee vormde de D-Day Experience een mooie aanvulling op alle stranden, bunkers en monumenten die we de afgelopen dagen al hadden bezocht.

Na onze experience hebben we eerst even een hotdog naar binnen gewerkt. Tijdens de lunch begon Emily ineens een vreugdedansje te doen. Wij stonden haar enigszins verbaasd aan te kijken. Uiteindelijk bleek de oorzaak van haar enthousiasme een Action-winkel te zijn die zich op slechts zeven minuten rijden bevond.

En ja, ondanks dat ze inmiddels ongeveer dertig kilo aan journalspullen bij zich heeft, moest er natuurlijk nog wat bij.

Dus reden we eerst langs de Action en vervolgens via de E.Leclerc voor de laatste boodschappen terug naar de camping.