– Tarantula en mysterie van de theelepels –

Nico, 24 juli 2026

De planning was vandaag om eerst lekker te luieren en vervolgens naar het dorpje Honfleur te gaan. Daar wat rond te kijken en wellicht ’s avonds een hapje te eten. Honfleur ligt in het noorden van Normandië en is vanaf de camping toch al snel anderhalf uur rijden. Hoewel het plaatsje ons erg aansprak, zagen we het eigenlijk allemaal niet zo zitten om daarvoor zo lang in de auto te zitten.

Maar first things first, of zoals de Fransen zeggen: “Commençons par le commencement.”

Eerst werd er een wasje aangezet, waarna de dagelijkse missie “stokbrood halen” van start ging. Uiteraard gevolgd door ons vaste koffiemomentje op het terras. Emily ging mee, terwijl Zoey eerst nog even onder de douche dook. Niet veel later zaten we gezamenlijk aan het ontbijt. We hadden weer eens een paar eitjes gekookt.

Alleen… De theelepels waren spoorloos verdwenen. Er werd gezocht in iedere lade, elk kastje en ieder verborgen hoekje van de caravan. Geen lepeltje te vinden. “Weet je zeker dat de afwasteil leeg was?” vroeg Emily.

“Ja hoor,” antwoordde Zoey overtuigd. “Toen ik de bak leeggooide, was het teiltje helemaal leeg!” Op dat moment viel het kwartje.

Technisch gezien had Zoey gelijk. De afwasteil was leeg toen ze hem omkieperde. Alleen lagen de theelepels inmiddels niet meer in de afwasteil, maar gezellig verspreid in de heg naast de caravan.

De zoektocht eindigde dus niet in een keukenkastje, maar tussen de struiken. Gelukkig waren de lepeltjes snel teruggevonden. De heg had blijkbaar tijdelijk dienstgedaan als besteklade.

Omdat we pas later op de middag zouden vertrekken, deed iedereen nog even zijn eigen ding. Ik mocht de eer opstrijken om de wc te legen, terwijl Bianca de was ging ophalen en ophangen.

En toen… Een gil die waarschijnlijk nog in drie Franse departementen te horen was. Ik keek op en zag Bianca met ogen zo groot als ontbijtbordjes. Binnen enkele seconden had ze een nieuw wereldrecord gevestigd: van wasmand naar het dak van de caravan.

De oorzaak van alle paniek? Een piepklein spinnetje dat uit de waszak kwam wandelen. Volgens de rest van de camping ging het om een onschuldige spin van een paar millimeter. Volgens Bianca was het echter overduidelijk een zeldzame Franse tarantula van minstens twintig centimeter doorsnee, voorzien van harige poten en vermoedelijk met een uitgesproken voorkeur voor Nederlandse kampeerders.

Uiteindelijk bleek het spinnetje aanzienlijk minder indrukwekkend dan het verhaal dat erop volgde. Maar één ding staat vast: als er ooit een prijs wordt uitgereikt voor de snelste dakbeklimming op een camping, dan maakt Bianca een serieuze kans.

Verder werden journals en blogs bijgewerkt, werd er gelezen en werden er moordzaken opgelost. Met een muziekje op de achtergrond was het heerlijk ontspannen.

Inmiddels liep het tegen tweeën en begon de maag toch wat signalen af te geven. Er werd geopperd om eerst hier op de camping wat te lunchen en daarna pas te vertrekken.

Zo gezegd, zo gedaan.

Zoey koos voor nacho’s, Bianca en Emily deelden een Planche Mix Petite en ik ging voor een salade César.

Tijdens de lunch kwam de vraag opnieuw op tafel of we eigenlijk nog wel naar Honfleur wilden rijden. Bianca opperde om in plaats daarvan naar Caen te gaan. Dichterbij, en volgens Tripadvisor ook een gezellig stadscentrum.

Dus op naar Caen.

Rond half vier parkeerden we de auto in de parkeergarage Parc du Ville. Toen we boven kwamen, stonden we vrijwel direct voor het prachtige stadhuis van Caen. Dat maakte meteen indruk.

En dat was eerlijk gezegd ook direct het hoogtepunt van Caen.

Na een paar straten te hebben verkend besloten we alweer terug richting de auto te lopen. Misschien hebben we niet de juiste plekjes gezien, maar voor ons voelde Caen toch een beetje als een domper.

Op de terugweg opperde Emily om naar Bayeux te gaan. Daar zou volgens haar een gezellige crêperie zitten. Het lag bovendien op de route terug naar de camping. Helaas konden we online niet meer reserveren. Toch besloten we het erop te wagen.

Rond vijf uur parkeerden we de auto in het centrum van Bayeux. Direct viel op hoe gezellig het stadje aanvoelde. Smalle straatjes, leuke winkeltjes en overal gezellige terrasjes. We struinden wat door het centrum en kwamen uiteindelijk uit bij de indrukwekkende kathedraal Notre-Dame de Bayeux. Zoals gebruikelijk konden we het niet laten om ook even binnen te kijken. En eerlijk is eerlijk: als je Bayeux bezoekt, mag je deze kathedraal eigenlijk niet overslaan.

Inmiddels kwamen we aan bij de crêperie Le Moulin de la Galette. Het zag er heerlijk Frans uit. We stonden net voor de poort te kijken of er nog een tafeltje beschikbaar was toen het hek letterlijk voor onze neus werd gesloten. Dan maar bellen. Gelukkig konden we om 19:00 uur terecht, al moesten we om half negen weer vertrekken. Geen probleem.

Aangezien we nog zo’n drie kwartier moesten wachten en Zoey trek had in een ijsje, besloten we de volgorde van de gangen vandaag maar eens om te draaien. Eerst het dessert bij een tentje verderop in de straat, daarna het hoofdgerecht bij de créperie.

Of dit een goed restaurant was? Nou, er stond letterlijk een rij mensen te wachten om naar binnen te mogen. Toen we eenmaal zaten kregen we een gezellig tafeltje toegewezen en niet veel later stonden de drankjes op tafel. De crêpes volgden al snel.

En man, man, man… wat zag dat er goed uit.

En geloof me: dit was écht genieten. Mocht je ooit in Bayeux terechtkomen, sla deze crêperie dan absoluut niet over.

Rond kwart over acht verlieten we Le Moulin de la Galette en liepen we terug naar de auto. Daarna terug naar de camping, waar we de avond afsloten met een spelletje. Tijdens het spelletje werd er even een pauze ingelast voor de vuurwerkshow.

Soms blijken de dagen die totaal anders lopen dan gepland uiteindelijk toch weer een leuke te zijn.

Hieronder zijn foto’s gemaakt door de Emily en Zoey.