– Ritje voor wijn –

Nico, 29 juli 2026

Gister bespraken we de planning voor de rest van de week. Deze dag zou ook het hoogtepunt van de warmte worden: maar liefst 39 graden. En dat is toch best aan de warme kant.

Bianca en ik wilden graag naar Sancerre. Dat is een klein dorpje in de Loirestreek waar een heerlijke wijn vandaan komt die wij thuis graag drinken.

Aangezien we niet te veel inspanning wilden leveren, maar ook geen volledige hangdag wilden houden, besloten we naar Sancerre te rijden. Doordat het dorpje op zo’n 2 uur en 15 minuten rijden ligt, konden we onderweg lekker genieten van de autorit én de airco.

Sancerre is een schilderachtig middeleeuws dorpje dat hoog op een heuvel boven de Loire ligt. Het dorp staat wereldwijd bekend om zijn witte wijnen van de Sauvignon Blanc-druif, maar ook zonder interesse in wijn is het een prachtige plek om rond te wandelen. Smalle straatjes, oude stenen huizen, gezellige pleintjes en overal uitzicht op de glooiende wijnvelden geven het dorp een typisch Franse sfeer.

Al in de middeleeuwen was Sancerre een belangrijke vestingstad. Op de heuvel stond ooit een groot kasteel dat het omliggende gebied beschermde. Tegenwoordig is daar nog de Tour des Fiefs van over, een imposante toren die boven het dorp uitsteekt. Door zijn ligging heb je vanaf verschillende plekken in het dorp prachtige vergezichten over de Loirevallei en de omliggende wijngaarden.

We parkeerden de auto aan de rand van het dorp en liepen eerst naar een van de uitzichtpunten. Daar werden we direct getrakteerd op een prachtig uitzicht over de Loirevallei en de omliggende wijngaarden. Het is zo’n uitzicht waarvan je automatisch even stil wordt en direct begrijpt waarom dit gebied zo geliefd is. Uiteraard werden er de nodige foto’s gemaakt.

Daarna liepen we het centrum in, waar we op ons gemak door de smalle straatjes, langs de oude huizen en de gezellige winkeltjes struinden. Sancerre voelde direct sfeervol en authentiek aan. Niet overdreven toeristisch, maar gewoon een mooi Frans dorpje waar alles net iets rustiger lijkt te gaan.

Uiteindelijk liepen Emily en ik weer terug richting de auto. Niet omdat we uitgekeken waren, maar omdat Emily’s camera aangaf dat het fotogeheugen vol was. Er kon simpelweg geen foto meer bij. De wandeling terug voelde overigens een stuk langer dan heen, want inmiddels was de temperatuur flink opgelopen. Daarom besloten we eerst ergens een hapje te eten en lekker in de schaduw te gaan zitten.

Na de lunch besloten we een bezoek te brengen aan de winkel van Joseph Mellot, een naam die je in Sancerre overal tegenkomt. De familie Mellot maakt namelijk al sinds 1513 wijn in de regio en behoort daarmee tot de oudste wijnfamilies van de Loirestreek. Door de eeuwen heen is de familie uitgegroeid tot een van de bekendste ambassadeurs van de Sancerre- en Pouilly-Fuméwijnen.

In het centrum van Sancerre bezochten we hun winkel La Vigne et Le Vin. Deze werd oorspronkelijk geopend in 1960 en fungeert als etalage voor de wijnen van Maison Joseph Mellot en enkele andere domeinen van de familie. In de winkel konden verschillende wijnen geproefd worden en kregen we uitgebreide uitleg over de verschillende terroirs en druivenrassen uit de streek. Voor wijnliefhebbers is dit absoluut een leuke tussenstop tijdens een bezoek aan Sancerre.

Wij vonden het vooral leuk dat het geen standaard souvenirwinkel was, maar een plek waar de geschiedenis van de streek, de wijnbouw en de familie Mellot samenkomen. Natuurlijk zijn we uiteindelijk niet met lege handen naar buiten gelopen. Dat zou in Sancerre eigenlijk ook zonde zijn.

Wat ons vooral aansprak aan Sancerre was de combinatie van historie, sfeer en wijncultuur. Overal vind je wijnhuizen, proeflokalen en terrasjes waar een glas Sancerre nooit ver weg is. Het dorp voelt als een plek waar de tijd iets langzamer gaat en waar je zonder moeite een hele middag kunt rondslenteren zonder je ook maar een moment te vervelen.

Vanuit de winkel van Joseph Mellot kregen we de tip om ook nog even langs wijnhuis La Perrière te gaan. Dat lag niet ver van Sancerre en aangezien we inmiddels toch in de wijnstemming waren gekomen, besloten we daar ook een kijkje te nemen.

De ontvangst was daar wel even anders dan bij Joseph Mellot. Waar we daar uitgebreid uitleg kregen en vriendelijk werden meegenomen in de verschillende wijnen, voelde het bij La Perrière allemaal wat zakelijker en minder gastvrij aan. Gelukkig maakt goede wijn veel goed.

Tijdens de proeverij kwamen verschillende wijnen voorbij en eerlijk is eerlijk: die smaakten uitstekend. Uiteindelijk gaat het daar natuurlijk ook om. Ondanks dat de ervaring eromheen wat minder was, konden de wijnen ons zeker bekoren. En zoals dat meestal gaat na een geslaagde proeverij, zijn we ook hier niet met lege handen vertrokken. Met een paar mooie flessen rijker stapten we weer in de auto om terug te gaan naar de camping.

In Blois stopten we nog even om de nodige boodschappen te doen en rond de klok van half zeven reden we de camping weer op.

Door de stevige lunch, het warme weer en het tijdstip besloten we wat van de snackbar te halen. En dat bleek een grote fout. Niet alleen ging de bestelling fout, het eten was ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Ach, je kunt niet altijd zes gooien, om maar in Yahtzee-termen te blijven.

De avond werd gevuld met douchen, lekker bij de caravan zitten en wat kletsen over van alles en nog wat. Uiteraard werd er ook weer een potje Yahtzee gespeeld. Zoey vond het daarna wel mooi geweest en kroop onder de klamme lappen. De rest besloot nog een potje Skip-Bo te spelen. Dat won ik overigens met overmacht. Emily besloot daarop dat ze het toch al een rotspel vond en waarschijnlijk nooit meer zou spelen.

Al met al was het een geslaagde dag met leuke ontdekkingen, ondanks het lange rijden en de hoge temperaturen.